Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheiden persoon verborg. Er sprak een wakkere betoogtrant uit; een sterke wil en volharding, om door vergelijkingen en logica te overtuigen. Gewagend van de bezieling, de gedegen kennis en de geduldige liefde, noodig voor het grondvesten van een taal, schreef Zamenhof bij voorbeeld:

„Voor een mensch die het wezen der muziek niet kent, schijnt het, dat niets gemakkelijker is dan piano spelen — men behoeft immers maar een toets aan te slaan en men krijgt een toon; ge slaat een anderen toets aan en ge krijgt een anderen toon; ge slaat een uurlang verschillende toetsen aan en ge krijgt een heele compositie — het lijkt, alsof niets gemakkelijker is. Maar wanneer hij zijn geïmproviseerd stuk gaat spelen, loopt iedereen lachend weg, en ook hijzelf gaat al gauw begrijpen, wanneer hij de verkregen barbaarsche klanken hoort, dat de zaak toch niet zoo eenvoudig is, en dat enkel maar slaan op de toetsen nog geen muziek geeft. De held, die zich met zooveel zelfvertrouwen voor de piano zette, snoevend dat hij beter dan anderen zou spelen, loopt beschaamd heen en vertoont zich niet meer voor het publiek" 1).

De Zamenhofsche zinnen zijn vaak lang. Moderne schrijvers hebben een anderen smaak. Maar het verhaal vloeit levendig en vlot. Er gaat kracht van uit. Bij hem geven herhet geheele werk overal gelijk van stijl zij, heb ik alles zelf vertaald. Alleen voor de boeken „Hooglied van Salomo" en „Ruth" heb ik de werken van M. Fred gebruikt, er de noodige verbeteringen in aanbrengend". (Originala Verkaro bl. 472). — Vert.

') Wezen en Toekomst, 1899 (Fundamenta Krestomatio).

Sluiten