Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de taal Esperanto. Daarna zou hij, als particulier persoon, op de homaranistische idee terugkomen.

In Augustus 1912 hoorde de oude Poolsche hoofdstad den zwanezang. Daar waken de sterke middeleeuwsche muren. Daar verheffen zich de zware ronde torens. Daar rusten onder de arcaden van Wavel *) de gestorven vorsten eener gekruisigde natie. Als steenen beelden zwijgen zij stil met biddende handen. In grafkelders onder de kapel van Sigismund liggen zij daar. Naast hen rust de dichter Mickievicz in den eeuwigen slaap. Daar op het marktplein, waar de kerk der Heilige-Maria rijst, juichte, na den eed' het volk Kosciuszko toe. Daar, in de Universiteit, onderrichtte Copernicus.

In een stad zoo vol herinneringen had het jubileumfeest plaats. Dichtbij, over Polen heen, lag het land, waar het esperantisme geboren werd. Zamenhof zei den huldigingen vaarwel:

„Veel, zeer, zeer veel zou ik u willen zeggen, want mijn

hart is vol maar heden sta ik hier nog als officieel

persoon, en ik wil niet, dat mijn persoonlijk geloof als een verplicht credo voor alle Esperantisten zal worden beschouwd. Houdt mij daarom ten goede, dat ik er niet méér van zeg.

Wat is het wezen der esperantistische idee? en naar welke toekomst zal zij eens de menschheid voeren ? Dat gevoelen wij allen zeer goed, schoon niet allen in gelijken vorm of graad. Laten wij dus heden de volle eer geven aan dat zwijgend, maar plechtig en diep gevoel; wij willen het __niet door theoretische verheldering profaneeren". l) Wavel: het koningsslot te Krakau. — Vert.

7

Sluiten