Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Perk denkend en ging slapen. Den volgenden morgen, naar college gaande, liep ik zooals altijd, langs liet huis van Perk, en zag het huis even aan. Alles was gesloten! Ik schel aan, en op mijn vragenden blik antwoordt de meid: „De jongeheer is van nacht bij drieën overleden". Toen pas dacht ik aan onze vroegere afspraak, en kreeg een vreemd gevoel. Een paar dagen later, bij de famUie Perk zittend, vertelde ik het gebeurde: Maar Ds. Perk zei toen, nadat ik uitverteld had: „Ja, maar dat komt toch niet uit; de meid heeft zich vergist: want Jacques was om vijf uur 's middags reeds overleden". Ik zweeg toen natuurlijk, maar dacht: hoe kan de meid, die in het zelfde huis was, toen het gebeurde, zich zoo heelemaal vergist hebben in bet uur? En ik ben altijd overtuigd geweest dat de dominé dat slechts gezegd heeft, om geen ruchtbaarheid aan de zaak te geven, en dat het wezenlijke sterfuur 's nachts om bij drieën was. In de biografie van Perk door Vosmaer, die zijn inlichtingen van den vader kreeg, staat dan ook 5 uur 's middags als het sterfuur opgegeven. Vindt gij dat niet een curieus geval?"

Onmiddellijk na Perk's dood schreef Kloos het beroemde In Memoriaal Jacques Perk en bereidde hij zich voor op de uitgaaf van Perk's gedichten. Korten tijd nl. na Perk's overlijden sprak dominé Perk met Kloos over het dichtwerk van zijn zoon. „Denk je dat het wat is, Willem?" Hij vond het zelf heelemaal niets bizonders, twijfelde aan de waarde ervan. Toen Kloos sterk bevestigend antwoordde, wendde Perk zich tot een paar uitgevers, maar deze wilden er niet aan. Ook sprak de oude heer Perk met Carel Vosmaer. Deze zag er eerst niets in: hij kende toen ook nog maar enkele verzen van Jacques Perk. Toen hij echter alles van de handschriften te zien kreeg, zag hij dat het prachtig was en gaf hij bbjde zijn toestemming om de uitgave van een deel der verzen bij het Nederlandsche pubhek in te leiden, maar verzocht Willem Kloos de uitgave te bezorgen, „omdat hij als vriend van Perk met de aspiraties van zijn hart en zijn kunst vertrouwd was".

Een van de drie handschriften gaf de vader als een nagedachtenis aan Kloos ten geschenke. Deze deed een keus uit de gedichten, en daar de lezing nog niet vast stond (want Perk was tot kort vóór zijn dood nog steeds aan het veranderen en verbeteren, waarbij bij gaarne den raad van Kloos volgde), gaf hij den tekst zooals die hem het best toescheen en zooals Perk zelf het waarschijnlijk zou gedaan hebben. Zoo verscheen in 1882 het boekje Mathilde, een sonnettenkrans in vier boeken en kreeg het publiek gelegenheid, kennis te maken met de edelste

Sluiten