Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Natuur ontwaakt in eerbiedvol bewonderen Dat elk geluid in kluister heeft geslagen .... 't Heelal schijnt zich tot peinzen af- te zonderen

't Is ons wèl, maar wij vragen slechts met gepasten eerbied: ,Waar blijft de heer Bohl dan?' " (i 137)

„En A. de V.? Ik geloof niet, dat er in onze geheele literatuur één schrijver is aan te wijzen, behalve Willem van Swaanenburg, die. zooveel in zijn ziel had en toch zulke slechte verzen maakte. Ik zou dus niet graag iets kwaads van Adriaan de Vrije willen zeggen, want men zou dien man kunnen lief krijgen .... als men geen kriticus was".

In zijn gedicht „Aya Sofia" laat de dichter H. J. A. M. Schaepman de zuilen van die kerk eenige bederen zingen .... Maar laat de lezer zelf naslaan wat Kloos biervan zegt. Ook op de beeldspraak zal ik maar bever niet ingaan. Ieder die de Veertien Jaar Literatuurgeschiedenis doorleest, zal zien hoe geest en fantasie keer op keer een ongedachten glans aan de redeneering bijzetten, zij het in een korte passage, zij het over grootere uitgestrektheden.

DE SYNTAXIS EN DE RHYTHMIEK

„Men luistert langer niet naar die ongevoelde volzinnen, zonder rhythmus of gang, van menschen, die dit hierom zeggen, en dat daarom, terwijl geen hunner ten slotte eigenlijk weet wat hij zegt: men hoort liever naar de woorden van een man, die hartstochtelijk na overdenking, en zooveel mogelijk gewetensvol, spreekt van de dingen die hem ter harte gaan".

(Veert. J. L. G. II, 29, over Vosmaer).

We schreven hierboven dat de zin voor welluidendheid bij een goed schrijver voortdurend en intens werkzaam is, evenzeer in het vermijden van het wan-kbnkende als in het voortbrengen van vormen die bet gehoor prettig aandoen. Kloos zelf zegt in het bovenstaande motto duidelijk wat de bron is van een goede rhythmiek, nJ. het bewogen gemoed, dat zich zelden in den juisten toon en maatgang vergissen zal. Rhythmische welluidendheid is dus niet zoo maar een stijl-versiering maar iets wezenlijks; ze is de gehoorsplastiek waardoor de gedachte op zijn duidelijkst en krachtigst wordt voorgesteld. Zij bestaat in een dusdanige plaatsing der accenten, dat de voornaamste gedachten bet hoogste rebëf krijgen, terwijl de keus der woorden en de

Sluiten