Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

188

„Vergeten!" ja „Vergeten!" ruischt in 't ronde Zoover er menschen op dees aarde leven.... Vergeten moeten wij, of plotsling sneven Waar' beter dan de reddelooze wonde,

Waarmee wij allen, zieken als gezonden, Gekweld als slaven stadig voorwaarts streven.... „Vergeet maar, want dan kunt gij rustig leven!" Zoo roept der Godheid donkerzware konde!

We merkten hierboven op, dat er een enkele maal door de wolken van zijn somberheid een straal van blijheid komt geschoten. Zoo is het ook met No. 115, dat in De Nieuwe Gids Allegro heet.

Hier is een luchtige, bevalbge dans van rhythmen en rijmen, in deze fantasie van Liefde's triomf, blij bewegend als het fladderen van een vlinder in een bloementuin:

O, Liefde's triomfen rijn tochten door de lucht! Danst maar. Ja, danst maar!

Zie het kind om een vlinder

Spelend in den tuin, Recht-uit, en achter-om, en dwarsweg-schuin, —

Grijpend met gebaar,

Na scherp oog-gestaar, Tot plots de vlinder wegvbegt buiten het gevaar,....

Maar het kind houdt niet op en grijpt eindelijk den vlinder. Zoo wist Kloos rich bijwijlen te troosten met de vreugde van een vlinderbcht gedicht, een schoonen schijn, over zijn droef gemis. Het onmiddellijk voorafgaand sonnet (Leven), CXIV, eindigde immers met de regels:

Wij loopen aben in dit heldre donker

Van kond-goud, geheimzinnig zonnebcht:

Wij staren vragend, wetend niets, en blonk er

Soms ook een vage vlaag van hoop, rij zwicht Voor zelfbezinning .... Blijft alleen 't geflonker In enkier borst heel diep, van stralend dicht.

Sluiten