Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in hem iets van animositeit zijn geweest tegenover den dichter en kriticus, die als mensch zoozeer zijn tegenstelling was en bovendien als redacteur van concurreerende tijdschriften, het Tweemaandelijksch, en later De Beweging, aan De Nieuwe Gids zeer zeker in den beginne afbreuk heeft gedaan?

Kloos heeft zijn vroegeren mede-redacteur ongetwijfeld meer dan eens onaangename woorden toegevoegd en diens Hteraire persoonlijkheid soms uit de hoogte, op vaderlijk-berispende wijze behandeld. Maar heeft Verwey daartoe zelf niet aanleiding gegeven door sijn autoritairen toon van spreken, sijn prikkelende zelf-overschatting, en vooral door het uitgeven (naast goede dingen) van dichtwerk dat heel weinig of niets met poëzie te maken had en door jongere adepten geslikt werd, ja geprezen! Ik denk hier aan een vers van Von Platen:

In dem Pinienhain, an den Buchten des Meers,' Wo die Welle abflieszt voll triefenden Schaums, Geht gern er allein, und wofern kein Ohr Ihm mehr zuhorcht jenseits des Gebirgs, Da spornt zum Gesang zwar kein Beifall

Der Befreundeten ihn, Doch Fülle des eigenen Wohllauts.

Dit belangeloos dichten uit den vollen overvloed en den drang van het eigen inwendig-zingend gemoed, de „Fülle des eigenen Wohllauts", dit miste Kloos dikwijls, b.v. in Verwey's bundel „Aarde" en in ander werk van den man, die tóch een dichter kon zijn. En als hij dat miste, dan kon hij zijn wrevel niet verbergen.

Toen evenwel Verwey met zijn „Leven van Potgieter" had getoond, een belangwekkende historische studie te kunnen schrijven, en hij met De Nieuwe Tuin bbjk gaf dat de dichter in hem nog leefde, stond Kloos onmiddellijk klaar om met ronde woorden het goede te erkennen en er zijn vreugde over uit te drukken:

„Daar is het weer, wist ik en zei ik opgeruimd, de subtiel-gevoelde beweging van geluid, het niet te definieerene, onuitsprekelijke, dat men, om kort te zijn, noemt: poëzie" .... Maar zijn kritiek verzweeg hij niet, en wat ik nu verder overschrijf, is een meening van Kloos over Verwey die door de tijden stand heeft gehouden en mijns inziens den spijker op den kop treft: Verwey, een schrijver in wien de prozamensch den ongemeenen dichter, jammer genoeg, meer dan eens heeft dwars gezeten.

Sluiten