Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laatste decenniën waarvan redelijkerwijs verwacht mag worden dat elke opvoeder of onderwijskundige ze leest en verwerkt.

Hoe het dan mogelijk is dat ik het toch waag te gaan schrijven over deze dingen? Wel, vooreerst omdat mij vele malen, en steeds vaker, gevraagd is of ik het doen wilde en omdat ik aldus de overtuiging heb gekregen dat er menschen zullen zijn die bij hun werk met en voor kinderen iets zullen hebben aan onze ervaringen. En ten\ tweede omdat ik op grond van mijn ervaringen van deze 9 jaar overtuigd ben dat onze werkwijze, uitgebreid over een grootere groep kinderen, de mogelijkheid in zich draagt van prachtig werk door de vorming van een kindergemeenschap die door de verstandig gemobiliseerde mede- <. werking van de kinderen zelf merkwaardige perspectieven opent; en dat wel juist in deze tijden, nu door de aanhoudende wereldcrisis een steeds slechter-worden van het onderwijs niet zonder reden wordt gevreesd.

Deze twee motieven tot schrijven staan in de titel duidelijk vermeld: het gaat om „ervaringen en perspectie- ' veg." Ik hoop dat zij niet alleen als motieven maar ook als rechtvaardigingen voor schrijven mijnerzijds zullen worden aanvaard.

Afgezien van het feit dat ik zoo sterk mijn eigen zwakheid voel, als ik over deze zoo moeilijke onderwerpen schrijven ga, is er nog een reden waarom ik een zeer sterke schroom overwinnen moet vóór ik er mee durf te beginnen: ik heb een groote bewondering voor het werk dat in de bestaande scholen van allerlei soort gedaan wordt. Ik bedoel niet dat ik alle werk dat er wordt gedaan bewonder, maar ik ben er diep van doordrongen, dat in scholen van elke soort schitterend mooi en eerbied-