Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Want eensdeels geloof ik, dat ik de groote groep van menschen die met mij in de praktijk van het werk met de kinderen staan het meeste geef waar zij behoefte aan hebben, wanneer ik juist ook de kleine dingen beschrijf, en anderdeels valt het mij, naarmate ik ouder word, steeds moeilijker over de „groote lijnen" zoo maar zonder meer te schrijven of te spreken. Liever wil ik, dat die diepere grondgedachten zoo nu en dan als dragende achtergrond worden aangevoeld. En dan hoop ik aan het eind er iets meer over te zeggen, wat dan allicht beter zal worden verstaan dan wanneer ik trachtte er dadelijk over uit te weiden.

Wat betreft die kleine dingen is het geloof ik ook zoo, dat juist zij van uitermate groote belangrijkheid zijn. Het leven is als het ware opgebouwd uit de zeer kleine en schijnbaar onbelangrijke dingen: Het is een misvatting te meenen, dat we alleen of voornamelijk met de zoogenaamd groote dingen te maken hebben. Vooral bij opvoeding en onderwijs merken we telkens weer, hoe iets vast zit op een schijnbaar zeer nietige kleinigheid. Het is er mee, als met een machine, die niet goed loopt doordat hij gesmeerd moet worden, of doordat er een moertje is losgeloopen; of met een levend organisme, dat door een schijnbaar onbeduidende oorzaak in zijn groei wordt belemmerd of in zijn gezondheid geschaad.

Dan nog een inleidende gedachte: Veel, ja het meeste van wat ik hier vertellen ga, is voor mijn gevoel „doodgewoon". Ja het is feitelijk zóó gewoon, dat het mij eigenlijk wonderlijk hjkt het op te schrijven. Er is inderdaad niets bizonders in. En ik zou ook niet willen, dat er iets bizonders in was. Ik zou niet willen, dat kinderen, op onze wijze werkende, een speciaal soort kinderen