Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werden. Integendeel is mijn eenig verlangen, dat zij zich eenmaal tot heel gewone menschen ontwikkelen. De heele opzet van het werk is eigenlijk zoo voor de hand liggend, dat ik mij er alleen maar over verwonder dat het — zooals mij wel al dikwijls gebleken is — toch wel zin blijkt te hebben er over te spreken. Het excuus hiervoor moge dan zijn dat zelfs een „ei van Columbus" wel eens nuttig kan zijn om iemand op een idee te brengen waaraan hij misschien juist door zijn voor-de-hand-liggende eenvoud niet gedacht had. En ook vindt het publiceeren van een en ander wellicht zijn verdediging in het feit, dat er toch wel zeer ingrijpende verschillen bestaan tusschen onze werkwijze en inrichting en die van véle, wellicht de meeste bestaande scholen.

Iemand zal vragen: „als het dan zoo doodgewoon is, waarom wordt dan een andere naam gebruikt? Waarom „werkplaats" en niet „school"?" De reden waarom ik die naam gekozen heb, is dat ik bij „school" altijd geneigd ben te denken aan iemand die „geschoold wordt" en het mijn bedoeling juist is de kinderen niet te „scholen" maar hun de gelegenheid te geven door allerlei soort werk zich naar hun eigen aard en aanleg te ontwikkelen, zooals later zal worden uiteengezet. Wat ik dus wilde trachten te vormen was inderdaad een plaats om te werken, vandaar de naam.

Het zal misschien sommige lezers verwonderen wanneer zij de inhoudsopgave doorzien dat geen hoofdstuk gewijd wordt aan de verhouding van „de Werkplaats" en de maatschappij. Een vraag namelijk die bij velen opkomt wanneer zij over ons werk hoor en is deze: „worden kinderen die in de Werkplaats worden opgevoed en on-