Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dieorie uitgaande mijn inrichting in elkaar zou zetten en de verschijnselen als het ware „vóór" zou zijn

Daarom wachtte ik steeds zooveel mogelijk af. Na 1U | jaar waren er 11 kinderen. Toen begon de behoefte g2

Sffl A T ' een8J8amen te ^spreken, hoe wij veracrullende dmgen zouden regelen. En daarom had toen voor het eerst een „Bespreking" plaats, zooals die sedert geregeld gehouden is en wordt. Het is misschien wel aardig eens na te gaan, hoe zoon instituut zich gaandeweg ontwikkelt, en, steeds op grond van opgedane e^ ringen, organisch groeit.

Oorspronkehjk leidde ik de „Bespreking" en ik teekende d^n op, (ik had in de voorafgaande jLn veel rouüne gekregen op dit gebied) wat werd afgesproken. Als * na een poosje de kinderen vroeg of zij dat werk niet van mij wilden overnemen was het altijd: „nee, doe jij dat maar: dan gaat 't veel beter." Ik n am daarmee d^maar genoegen wachtende tot de dag zou komen, dat z^wel zouden kunnen en daarom ook willen doen

boms, als we 't over een of ander punt niet eens konden worden zei er een. „de meeste stemmen ge den" Dan legde ik uit dat dat een heel onverstandige oplossmg zou zijn want dat de minderheid wel eens dfchter b^de waarheid zou kunnen zijn dan de meerderheid, en boven-

™ ,i K TVu d6den Wat de eerderheid wilde de minderheid allicht door haar te dwingen tot opposit e zou! den maken. En dan zei ik: „laten we liever prÓbeerenTets

ZËZ1 wèl •*rr*66118 zijn*dat is ^

zoenenX S^t™"* eerlijke zoeken naar een verzoenende synthetische oplossing, die allen bevredigde «af gaandeweg aan de kinderen zelf ook het v*Iange„ een gehee te blijven; en daaraan schrijf ik het dan ook toe, dat wij eigenlijk nooit „clioues" hebben die zich ™