Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdiepte menschen, dus het eischt niet slechts de harmonische ontwikkeling van al wat wij hebben: ons lichaam, ons intellect, onze kunstzin, maar evenzeer het beteugelen van het dierlijke in ons; het vervangen van de instinctieve zelfhandhaving door een liefdevolle zorg voor anderen; het overwinnen van de drang naar bezit en macht en in plaats daarvan het ontwikkelen van een echt-en-eerlijk dienen van het belang van het geheeOZoo zou ik kunnen doorgaan, maar ik.doe het niet, want het zijn toch dingen die we allen weten: Het is eigenlijk zoo eigenaardig, dat nog steeds zulke waarheden telkens gepredikt worden in samenkomsten van allerlei soort. Ik denk wel eens dat dit misschien niet zoozeer gebeurt omdat de hoorders het altijd weer opnieuw willen hooren — zooals 't heet in dat klassieke Engelsche liedje: „teil me the story often, that I may take it in" — maar dat het eerder is, omdat velen er naar verlangen te hooren, hoe de spreker het klaar speelt, die vanzelfsprekende eischen zóó te interpreteeren, dat men niet meer verontrust hoeft te worden wanneer men ze niet toepast. En vaak is het ook werkelijk zoo, dat men bij een rede eerst tot wanhoop wordt gedreven door het stellen van de absolute eisch, om daarna door een of andere theorie weer in slaap gesust te worden en naar huis te worden gezonden zooals men gekomen was.

Willen we dan echter wèl ernst maken met die geweldige eisch van „mensch te zijn", dan moeten we geloof ik — tenminste als we wat ouder worden — inzien, dat dit niet iets is, dat we op een bepaald moment plotseling even doen: We kunnen wel het besluit nemen ons lidmaatschap van een bepaalde organisatie op te zeggen; dan kunnen we een brief schrijven en het is gebeurd. Maar zoo gaat het niet met ons zelf: Geen wilsbesluiten, geen