Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben gebracht om een beslissende stap te doen op het terrein van de algemeene werkwijze.

Wij merkten n.1. dat ,,de Muloërs" met voorbeeldige ijver werkten, maar dat zij door dat ellendige examen dat vóór hen lag, allerlei dingen eenvoudig móesten opgeven. Daardoor was het heele gemeenschapsleven onder een zekere druk. Daar kwam nog iets bij: door ziekte van een van de medewerkers en andere exceptioneele moeilijkheden, werden de leerkrachten meer en meer belast met en in beslag genomen door lessen en hulp aan de examengroep. Het werd hoe langer hoe meer duidelijk, dat wij „hinkten op twee gedachten," en dat het niet mogelijk was, tegelijkertijd op onze basis van vrijheid te werken èn voor een U.L.O. diploma „klaar te maken". Op zich zelf was het geen slecht resultaat, dat 2 van de 4 die het examen deden slaagden. Maar nog waardevoller vrucht heeft die winter opgeleverd: Wij hebben toen, juist doordat wij ervoeren, hoe al het eigene van de Werkplaats door het werken voor examens in gevaar kwamen, eens voor al de knoop doorgehakt en besloten voortaan nooit weer ervoor klaar te maken, ook al zouden kinderen er om vragen.

Het was kort voor het examen, dat ik mij tot de Medewerkerssamenkomst wendde met een memorandum over deze zaak. Ik constateerde o.m. het feit dat de werkers die voor dat examen werkten, en ook een jongen die dat jaar toelatings-examen deed voor de Ambachtsschool, met kennelijk-grootere ijver en volharding gewerkt hadden vanaf het oogenblik dat zij een doel voor oogen hadden. Daarom stelde ik voor, niet slechts voortaan aan de ouders mee te deelen dat wij in geen geval voor de bestaande officieele examens zouden opleiden, maar tevens dat wij eigen school-diploma's zouden verstrekken, op