Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daarom is het zoo uitstekend de gramofoon te gebruiken bij het onderwijs in vreemde talen. Juist door het feit, dat iedere keer de weergave absoluut gelijk is aan alle voorgaande, grift zich de herinnering zoowel tonetisch, phonetisch als rhytmisch in zeer korte tijd diep in het geheugen. Ik weet dat zoo goed, doordat ik nu nog altijd in gedachte de stem hoor van een Engelsch acteur, die ik een 40 jaar geleden in de phonograaf van mijn vader hoorde, in gedeelten uit „the merchant of Venice". Wij gebruiken dan ook geregeld de linguaphone voor Fransch, wat voor individueel werkende scholen m.i. aangewezen is. Een bezwaar vind ik echter, dat zoo'n cursus vrij snel tamelijk moeilijk wordt. Er is bovendien nog een ander groot bezwaar, dat ik ook heb tegen alle eersteleerboeken van vreemde talen, waar de uitspraak moeilijkheid geeft (dus in 't bizonder het Engelsch) en wel dit: dat zij dadelijk beginnen met alle vreemde klanken tegelijk te introduceeren. Ik heb jaren lang Engelsche les gegeven aan groepen volwassenen, en ik heb gemerkt, dat fouten van uitspraak in de eerste lessen ingeslopen, er later bijna niet meer uit te krijgen zijn: het is of zulke eerste lessen, wellicht door de groote aandacht die aan het nieuwe geschonken wordt, zulke diepe groeven in het geheugen krassen, dat ze later niet meer verwijderd kunnen worden.

Ik gaf al die jaren les met gebruik van het internationale phonetische schrift en ondervond er de voor- en nadeden van; het groote nadeel was natuurlijk, dat de phonetische spelling bij sommigen blijft hangen en later verwarring veroorzaakt.

Toen heb ik een geheel nieuw begin gemaakt en heb besloten, de leerlingen bij de eerste les alleen woorden te laten gebruiken, die geen uitspraakmoeilijkheid kunnen