Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Men ziet, dat het tot mijn spijt — want ik ben vredelievend van aard *) — een ietwat vechterig begin werd, maar daar kon ik niets aan doen: dat kwam door de woordjes die ik er in wilde brengen. Hoofdzaak is, dat ik nu vanaf de Ie les gewoon levend Engelsch aan de kinderen kon geven, orthografjsch gespeld, en dat zij toch geen fouten kunnen maken'in uitspraak. Bovendien grift zich alles veel sneller in het geheugen, doordat de intonatie met teekens is vastgelegd, 2) en wordt vanaf het begin alles goed geïntoneerd.

In de 2e les introduceerde ik nu de klanken i en ï:; in de 3e de g van ,,give" en de e van „yes"; in de 4e de u van „good". Bij elke nieuwe klank die werd bijgevoegd kreeg ik natuurlijk meer vrijheid van beweging, doordat ik telkens meer woorden gebruiken kon. In het 5e lesje volgde de w, zoo bij uitstek geschikt om de uitspraak goed of wel slecht te maken en ook de „dikke" Engelsche 1.

Hiermee was de 1 e moeilijkheidsgraad wat de uitspraak betreft bereikt. De andere moeilijkheidsgraden heb ik dan als volgt opgesteld:

moeilükheidsgraad I t°j^,?^de L ^ fTÏ | medeklinkers klanken en meerklanken

J wh ai U:

4 cIt. se a

5 d

6 at ff! 3t

7 au ou e/

& U9 19 19

9 r

1) Met knipoogje! Zie pag. 143.

) Nog beter zou dit gaan, als deze begincursus op gramofoonplaten gezet kon worden. Reeds werd mü door een onzer