Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het merkwaardig goed. Ik geef dan een kleine aanwijzing: b.v. „ik speel een die hier is," of wel „een man" of „een meisje" en tracht improviseer enderwijs het karakter van de persoon aan wie ik denk in muziek uit te beelden. Het is dan verwonderlijk hoe soms, als het „goed gaat," een groot aantal werkers — vooral zij die 't meer gedaan hebben — onmiddellijk hooren wie ik bedoel, ofschoon ik iedere keer iets geheel anders speel. Ik speel dan ook wel eens een landschap, een diersoort of zelfs een meubel of ander voorwerp.

Bij zulke gelegenheden doen wij ook wel eens allen samen gezelschapsspelletjes, als „ja-nee-passez" (een spel dat ik zeer nuttig vind als 't goed gespeeld wordt, vooral wanneer „het", dat de ondervrager raden moet, iets abstracts is), of wel wij houden elkaar op een goedmoedige manier voor de mal, met huiskamer-„tricks", op de manier waarop dat in vele gezellige families gebeurt.

Dit zijn allemaal kleine dingen, maar ik geloof dat zij van groot belang zijn. Het zijn juist zulke dingen die meehelpen om de gezinssfeer te scheppen die de kinderen zoo goed doet. Zij die niet uit eigen ervaring de groote waarde van zulke dingen kennen, zullen wellicht hun schouders ophalen over mijn naïviteit, maar ik heb de overtuiging, dat juist zulke in-genoegelijke tijden van samenzijn van onschatbare beteekenis zijn voor de vorming van harmonieuse karakters. Er is maar zoo weinig noodig om samen gelukkig te zijn: geen voortdurende „tractatie8", geen kostbare vermaken. Kinderen talen er niet naar. Zij hebben geen verlangen naar „lekkers" en „snoepgoed", als dat andere er is! Het eenvoudigste voedsel wordt met smaak genuttigd, een zeer simpele versna-