Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

warme gemeenschapsleven, dat er — al is het uiterlijk dikwijls niet zoo merkbaar — wel degelijk onder ons is, in het familieleven van het betrokken gezin geleri.

Ook aan „Sint-Nikolaasviering" doen wij in de Werkplaats niet. Wel worden die dagen als van-zelf wel eens Sinterklaasliedjes gezongen, omdat ze in de gedachten van de kinderen leven, en op de dag zelf spannen wel eens een paar oudere meisjes samen en on' verwacht op zeer geheimzinnige wijze voor de allerkleinsten, maar wij gevoelen er niet voor, het aantal Smterklasen dat dan rondloopt van n tot n + 1 te vermeerderen, en evenmin willen wij meedoen aan de „royale tracteties" waaraan scholen soms veel geld besteden. )

Terwijl wij dus aan deze gebruikelijke feestekjkheden niet of vrijwel niet meedoen (ook niet aan de viering der leerkrachten op hun verjaardagen, die zoo licht tot ongewenschte en zelfs onechte persoonsverheerlijking leiden kan), hebben wij wel onze eigen feestdagen: onze dies" op 6 Januari, wanneer wij vaak een uitvoering hebben gehad (voortaan hopen we die geregeld te hebIben); en dan niet te vergeten de „stichtingsdag op 12 Juli, wanneer wij in het torentje van de WerkI plaats klimmen, langs een lange ladder, in het donker op de hanebalken gaan zitten, daar de „oorkonde opvisschen die er in een bus in het dakbeschot bewaard wordt en die — zoo hebben we het vastgesteld toen we in & het gebouw betrokken — alleen op de 12e Juli mag worden voor den dag gehaald. Dan wordt het document gelezen en door de oudste werker geteekend en rolt de bus

i) Zoo herinner ik nuj, dat eenige jaren geleden in een dorp dat ik ken, meer dan ƒ 1.000.— aan zoo'n „St. Ntkolaasv.ering" besteed - ik vind verkwist - werd. Op hoeveel vruchtbaarder wüze had zoo n som gebruikt kunnen worden!