Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuurlijk meerstemmig) het vrome „adoramus te", het jubelende „Pueri Hebraeorum" van Palestrina" in de ochtendstilte.

Of wel we waren 's morgens heel vroeg uitgegaan om samen boschbessen te plukken, zooals we vrijwel elk jaar doen. In een hoog dennenbosch, waarvan zich de stammen als de zuilen van een cathedraal verhieven, waren vele kleine groepjes overal verspreid en zochten ijverig onder de kleine frisch-groene blaadjes. En dan ineens begon zoo'n groep op een afstand te zingen. Als zilver klonken de ongerepte kinderstemmen: „Hebet deine Augen auf zu den Bergen" en „ Wohin soll ich mich wenden." Dat zijn onvergetelijke momenten.

Een ander beeld komt in mijn gedachten: Het was een heldere vriesdag in December. Alle bosschen waren met rijp bedekt, en flonkerden fel-wit in de zonneschijn tegen een blauwe hemel. Daar moesten we van genieten! In de vroegte gingen we met een paar kinderen, die in 't geheim waren er op uit, en maakten voorbereidingen .. . Toen de kinderen er allen waren om 9 uur, werd er plotseling gebeld. Er lag een brief in de vestibule met een kroontje er op. Hij bleek te zijn van „Prins Iwan", de hoofdpersoon uit een alleraardigst, beelderig geïllustreerd boekje, door een van de kinderen gemaakt. Hij vroeg ons naar een bepaald punt in het bosch te gaan. Daar was weer een aanwijzing naar een ander punt. In steeds grooter spanning, door het onverwachte van het geval, gingen de kinderen verder en verder, totdat ze midden in het bosch een blik met biscuits vonden, dat er begraven was, en eindehjk als slot een klein berijpt boompje dat aan alle takken koekjes als vruchten droeg.

Zoo zou ik kunnen voortgaan, maar ik mag slechts enkele grepen doen.