Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geleden in een onzer groote steden gebouwd werd. Vooral als men bedenkt, om hoe groote dingen het hier gaat, moet het mogelijk zijn althans één eerste complex alleen met hulp van enthousiaste personen tot stand te brengen.

Hoe meer men er over nadenkt, des te meer zal men zien, hoe groote perspectieven zulke Kindergemeenschappen zouden kunnen hebben: zij zouden eenmaal, als zij door hun bepaalde ligging een surplus van een of andere voedingsstof of iets anders produceerden, deze overtollige hoeveelheden onderling kunnen gaan uitwisselen. *) Zelfs internationaal zou dat kunnen gebeuren, want de zorg voor en om de kinderen is aan geen volk of ras gebonden, zoodat een goed-functionneerende Kindergemeenschap zeer waarschijnlijk spoedig ook buiten de grenzen van ons land zou worden nagevolgd. Zou dit gebeuren, dan lijkt het mij niet onmogelijk, dat zelfs verschillende mogendheden eenmaal de Kindergemeenschappen als vrije ruimten te midden van de oude maatschappij zouden erkennen, en hun grenzen voor zulke uitwisseling van goederen van Kindergemeenschappen zouden openen.

Waarschijnlijk vinden sommige lezers dit alles onzinnig optimistisch. Maar laten zij dan eens bedenken, dat de zorg voor onze kinderen ons menschen is aangeboren, als een biologisch instinct. Dat het in alle tijden gebleken is, dat menschen „om de kinderen" zich de grootste opofferingen hebben getroost. Om hen zijn zij in de verschrikkingen van de oorlog gegaan; om hen hebben zij zelfs soms hun beginsel verloochend! Om hun gezin te

*) Deze uitwisseling zou geregeld moeten worden in een „Centrale Bespreking" bestaande uit de Algemeene Leiders der betrokken Kindergemeenschappen.