Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

langrijk en kosmisch noodzakelijk, dan zullen wij rustig kunnen blijven te midden van de niet-te-beschrijven ontzettingen van het bestaande; en de kinderen zullen onbewust groeien in het besef van de eenheid aller dingen.

Als wij het zijn gaan inzien, dat absolutisme onmogelijk is, en onze relativiteit erkennen, de relativiteit zelfs van onze Eigengod, dan zullen wij het leven kunnen aanvaarden, en ons kleine deel doen in het oneindige onbegrepen Geheel.

4 Wie spreekt van „tragiek" in dit verband, heeft deze dingen nog niet doorgedacht.

Waar ik zooeven het woord „monistisch" gebruikte, moet ik wel dadelijk ter vermijding van misverstand er bijvoegen, dat waar ik krachtens deze denkwijze niet zou kunnen gelooven in een objectief-bestaand „goed" en „kwaad", het begrip goed en kwaad (dus ook „zonde" en „schuld") wel degelijk als subjectieve ervaring bewaard blijft (dit is trouwens ook wat belangrijk is!) Maar eenzelfde daad bijvoorbeeld kan volgens deze denkwijze voor de een goed.jvoor de ander verkeerd zijn, al naar gelang van de persoonlijke omstandigheden van degene die het betreft, en de motieven die hem drijven.

Naast relativisme en monisme, waarover ik hier enkele woorden zei3ê7is voor mij zeer gewichtig de synthetische levensinstelling, die steeds zoekt de schijnbare tegenstellingen tot een eenheid te verwerken. Wat dat aangaat is bóven al iets gebleken, toen ik bij enkele korte uitlatingen over mijn menschbeschouwing het begrip „gedachterichting" invoerde en aldus tot synthese kwam.

Mij is duidelijk geworden, dat er een vreemd, nimmer falend verband bestaat tusschen het Al om ons en ons zelf, een voortdurende wisselwerking tusschen ons zichontwikkelende ik en het scheppende Al. Elk gebeuren kan