Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

erkennen moet; want ik houd het bij de ouderwetsche liefde, die door de dwazen blind genoemd wordt, maar die in werkelijkheid zoo lucide is, dat zij erkent van hoe geringe en vluchtige beteekenis de menschelijke dwalingen zijn naast wat den mensch groot en goed kan maken. Van de eerste kennismaking af, heeft het werk van Arthur van Schendel een bijzondere en vooral een afzonderüjke plaats in mijn bestaan ingenomen: ik heb me er altijd volkomen verbonden mee gevoeld en ik kon het toch nimmer in eenig redelijk verband»brengen met andere boeken, die ik dikwijls met profijt en vreugde las. Vandaar dat ik mij, gedreven door een innerlijke noodzaak, altijd moest verzetten tegen de indeelingen der Utteratuurhistorici. Men doet Van Schendel onrecht, wanneer men hem omderwille van een nuttelooze overzichtelijkheid, in één hokje onderbrengt met schrijvers die niets wezenlijks met hem gemeen hebben en die dikwijls niet waardig zijn — litterair gesproken — om zijn schoenriem te binden. Het onvergelijke-

Sluiten