Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teur Néerlandais: Arthur van Schendel". In deze schijnbaar onbelangrijke anecdote steekt, voor mij althans, een diepe zin. Ik lees er het absolute bewijs in dat Van Schendels werk niet veroudert. Uit dit kleine voorbeeld blijkt hoe rijk en algemeen-geldig het is, welk een onvergankelijke levenskracht erin brandt, welk een betoovering ervan uitstraalt. En. dit geval staat geenszins alleen. Op de Hoogere Burgerschool te Delft, vatte twee jaar geleden, een leerling van de vierde klasse, spontaan, geheel zonder invloeden van boven of van buiten af, het plan op om zich met hart en ziel aan Van Schendel te wijden. Nog voor hij eindexamen deed, schreef Henk Stuvel, zoo is zijn naam, een uitvoerig essay over wat hem het edelste in de Nederlandsche litteratuur leek; over een oeuvre, dat de moeite waard was om ervoor te lijden en te strijden. Dit stuk werk, dat den omvang van een üjvig boekdeel aannam, heb ik hier naast mij üggen. Het draagt het kenmerk van des makers leeftijd: het is onbeholpen, zoowel

Sluiten