Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op beroemen, dat zij zijn tweede leven deelen. Niemand kent er meer van dan wat hij daaromtrent in zijn geschriften openbaart. In den omgang bemerkt men heel dikwijls dat Arthur van Schendel zijn tijd en zijn geest verdeden moet. Soms toont hij duidelijk in zijn heele wezen de verbazing van iemand die na een lange, avontuurlijke reis terugkeert in een omgeving, welke hij kent en hem toch vreemd geworden is. Bij een zoo snellen overgang is het heel natuurlijk dat er eenigen tijdvoor aanpassing noodig is. Dan wordt het contact hersteld en neemt hij weer deel aan de kleine realiteit, welke we dagelijks voor Hef moeten nemen. Arthur van Schendel is eén zwijger. Hij heeft zooveel drukke bezigheden elders, dat hij zich dikwijls aan de wereld en haar ij delen klap, welke niets om het lijf heeft, onttrekken moet. Hij zwijgt imperatief. Hij dwingt ons zijn stilte te eerbiedigen. Hetgeen des te lichter gelukt, omdat wij weten dat deze woordloosheid geen teeken van innerlijke leegte is; integendeel: het zekerste bewijs van een spanning, welke

Sluiten