Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boite skeppe in aars kon je deer mit je knieë op zitte" — klaagde Arie.

„Je kenne d'r nou wel instappe, zooveul water is 'r niet meer in. Je kenne 't best bediepe, op je nuwe hutte, den ken je oit de kosp wooze. 't Is nou op 'n oor nè 'evild" — suste Dirk.

Arie, niet tevreden gesteld, murmereerde:

„Jai prate van bediepe, maar 'k hew nou aars al 'n paar natte klissers. 'k Had me nuwe klompe nag wel an'etrokke, omdatte me moleklompe lik benne; maar 't het niet veul 'egeve.

Jai hale wet oit met je pere. Ze magge den gien eente koste, maar ik zou miene, datte we ze allank al betaald hewwe, in nou hange ze nag mak in murf an de boom!

Den ken je beter eerdappele rode, da's temenste droog werk.

Dirk antwoordde niet en wachtte maar af, dat z'n maat klaar zou zijn. Dat duurde niet zoo héél lang, zoodat het roofschip eindelijk zeewaardig, klaar lag. Het had bijna een half uur geduurd om het in dien staat te brengen. De aardappelen zouden de reis meemaken, want het werd gevaarlijk geacht dat hoofdbestanddeel van het te wachten maal, achter te laten.

't Was immers niet onmogelijk, dat, nu de wind uitbleef, volk van andere molens zou passeeren en de buit ontdekken, wat allicht een nasleep zou kunnen hebben. „ ,

De wollen zak met inhoud had een plaatsje gekregen op den „neus van t schuitje, want behalve de roeidoft ontbrak ook het „achter-hpisie".

Ter plaatse waar dat getimmerte zich eertijds bevonden had, stond nu Dirk, die van wal stak terwijl Arie, gewapend met de emmer, midscheeps had post gevat, gereed om het binnengekomen water naar buiten te werken.

„Nou, Arie! Deer gane we den, jonge!

Berend Botje ging oit vare, Mit z'n skoitje nè Zoid-Lare." declameerde Dirk, opgewekt; de stellinghaak hanteerende als vaarboom en stuurriem, stuwde hij het vaartuig in de gewenschte richting.

„Ja" — luidde het antwoord — „maar die kwam nooit weerom, as je dat maar niet vergete!

In hoe of 't mit ons afloope zei, dat weet 'k nag zoo krek niet, want die pluut likt dat 't 'n merakel is.

't Is maar goed, datte we niet vér hoeve" — pruttelde Arie, al scheppende.

„As je déér over in zitte, den most je eerst je testement maar 'emaakt hewwe, maar je zelle, slacht main wet, niet veul nè lete, azze we soms nè de haaie gane" — meende Dirk en lachend ploeterde hij maar door. 't Water van de vaarstok liep hem al langs de armen.

De kleine afstand werd zonder ongevallen afgelegd en na de landing aan de „boogerd" trokken de varensgezellen hun vaartuig op het schor, waarna de verkenningstocht op het, van vruchtboomen wél voorziene, eilandje, begon.

Dirk wist den weg, want, zooals we reeds vernamen, hij kwam daar niet voor de eerste maal.

Onder 't voortloopen zei hij:

,,'t Hand-goed isser allegaar al óf, dat hew 'k al in 't vezkr 'ehad, bai de

Sluiten