Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

la pteropo flugetis hejmen ... kiam la malbonaj spiritoj ekvestis sin per siaj nebulajoj kaj ekvagis super la kampo, tiam Ruki kaj liaj kunuloj sciis, ke estas tempo por iri hejmen, por bani sin, pregi, mangi kaj dormi. Car la nokton, la malluman senlunan nokton, Alah kreis ne por la homoj.

Tiam Ruki glitis de la bubaldorso. La bestoj arigis sur la kampo kaj kune kun la aliaj knaboj li iris al la kampongo.

Ie sur la herbejo formigis sulko, kiu sangigis en krutan mallargan vojeton falantan en la malluman profundon, kie kreskis bambuo. En ties ombro, malseka kaj malvarmeta, kusis la kampongo. Kaj ce Ia radikoj de la bambuo plaüdis la rivero sur grandegaj stonoj kaj rokajoj, kiujn la vulkano iam eksplode jetegis en gin.

Ruki kaj liaj kamaradoj demetis siajn malpurajn pantalonetojn kaj saltis en la akvon. Tiam ilia spirito vekigis; kreigis, ciuvespere denove, el ilia orienta, matura,fik>2;ofe mistera animo la gaja, ludema kaj riskema infananimo. Ili saltis trans la grandajn stonojn, grimpis facilmove sur la rokajojn, ondigis kaj pelis la akvon unu al la alia. Iliaj junaj altaj vocoj ridis super la plaüdado de la rivero. Iliaj briletaj brunaj korpoj estis unukoloraj kun la akvo, la brunaj bordoj kaj la ombroj, kiujn kreis la vespero. Sur la sablajo ili pelis unu la alian; en pli profunda sulko, kies fundon iliaj piedoj ne atingis, ili spirblove baraktis. Kaj ilia senbrida gojado kunigis kun la monotona pregado de la pli agaj, kiuj staris kun sintusantaj manoj sur la al Mekka turnita vizago kaj poste klinigis sur la teron, kiun ili kisis, kiel ortodokse religiemaj naturhomoj.

Kiam el la mallumaj dometoj la olelampoj ruge eklumetis, la knaboj vestis sin. Kelkaj volvis cirkaü sin bati-

Sluiten