Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Kaj virinoj... Virgulinoj? Ciu el vi, pli agaj viroj, havas maljunan edzinon, cu?"

Maltrankvilo kreskis en ilia neklara pensado ... Uiaj kvietaj movoj plivigligis. Plilaütigis iiïaj vocoj... Ili forgesis sian vespermangon. Ili laüte parolis ciuj-ope. Ekscititaj ili ridis kaj ripetis la vortojn de la fremdulo ...

„Virgulinoj...."

La virinoj kaj knabinoj alsteliris. Kion tiu fremdulo rakontas, ke li tiom ekscitis iliajn edzojn kaj fratojn?

Ankaü Neneh staris tie kurba kaj klinita. En la bluhela lunlumo si sajnis maljunega sorcistino. El siaj kurbigintaj sultroj tre antaüenigis sia maldika birdokolo. Sia kapo estis parte kalva. Siajn vangojn pufigis siriha macajo kaj siajn lipojn helrugigis siriha salivo. Sia nefermita nigra badjo vidigis siajn velkintajn, sulkajn, pendantajn mamojn. Du akraj okuloj rigardantaj el sia kaduka vizago malfide kaj malaprobe esploris la batavianon. Tiam si pro malestimo kracis largan sangrugan sirihan sputon kaj pugnigante sian malgrasan manon, si subite kriacis inter la virojn:

„Ne lasu kredigi al vi ion de tiu hunda mensoganto! Belaj babilajoj, jes ... Sed kion vi faras ci tie? Ne genu niajn virojn! Junaj virinoj! Virgulinoj! Tiujn ili ne bezonas serci aliloke. Da tiuj ni havas sufice en nia propra kampongo!"

Aprobe la virinoj kaj knabinoj murmuretis. Ili sentis nekonscie dangeron.

„Babilajoj de maljunulino!", mokinsultis la fremdulo.

Ruki levis la kapon. Li hontis pro sia avino.

„Foriru do, por kuiri", li diris malafable.

„Kuiri?!" Neneh kriis kolere, „kuiri, cu? Cu la mangajo ne jam longe estas preta, porkido! Cu la fisajo ne farigis

Sluiten