Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pendis super la kampo. Nubaro kusis sur la vulkanflankoj. Super gi iom desegnigis la supro, malklara skizo sur la senkolora cielo. Malseka nebulo levigis de la sajne senfina ebenajo kaj fore tra tiu nebulo vidigis konture la bubaloj. Malvarma vento tremigis la virojn. Ruki malligis sian sarongon kaj tiris gin supren sur siajn sultrojn. En la malagrablan senton pri malvarmo miksis sin neklara sopiro... Momenton li pensis pri sia bubalo. Kiu trancos herbon por gi hodiaü vespere? ....

Sed tiam la bataviano oferis al li cigaredon. Ruki rikanis. Li gis nun fumis nur memfaritajn strodjojn. Li turnis la cigaredon en siaj fingroj, iom singena. Sekrete li observis Sidin-on kaj Karimun-on. Ili jam enbusigis siajn kaj forblovis la fumon tra la naztruoj. Ruki petis fajron kaj iom poste ankaü li fumis.

„Kiel tio placas al vi?" demandis la bataviano, rigardante malantaü sin, car ili ankoraü marsis post unu la alia.

„Bone", respondis Ruki, ne montrante sian kapturnigon. Li ne kutimigis al tia tabako.

„Atentu, kiam vi estos ekster ci tiu nestaco, tiam vi miregos. Viandon kaj kokajon vi mangos. Silkajn sarongojn vi portos. Vi havos tri, kvar junajn virinojn. Fff... vi nur atendu ..."

La bataviano iom flankenklinis sian korpon kaj kracis. Tiel li esprimis sian malestimon pri la mizera vivo gis nun vivita de liaj kunuloj.

La krepuskan matenlumon subite rompis la tago. Sangruga levigis la suno de sub la horizonto. La nebuloj forfluis, solvigis. La herbo banigis en la roso. Sur la brilanta cielo la luno forigis. Triumfe suprenigis la suno. La vulkano violetigis sur la rug-ora cielo; poste, car la rug-oreco po iom paligis kaj mortigis, gi farigis blua fone

Sluiten