Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Si ripetis la nomon. Momenton ili silentis. Tiam Ruki demandis:

„Kaj via nomo?"

„Karminah".

„Mi havas monon", diris Ruki, montrante la argentajn guldenojn. §i rigardis al ili.

„Mian tiu viro prenis", si ankoraüfoje diris.

La tutajn vesperon kaj nokton ili restis unu ce la alia kaj kiam en la sekvinta tago ciuj homoj el la barako estis pelataj en vagonaron, Ruki prenis sian paketon kun sia sirihajaro kaj portis gin por si. Ili nun apartenis unu al la alia kaj li komprenis, ke li devas gardi kaj êirmi sin.

Pason post pa§o ambaü iris en la longa vico da homoj, kiu estis gvidata de la vagonaro al oficejo kaj de tie al la haveno. Ili ciuj ricevis novan nomon: Orang-Kontrak, kontraktuloj... kaj komune ili portis humile la ankoraü ne spertitan, sed jam senkonscie sentatan maldignon: Orang-Kontrak!...

Ruki kaj Karminah ne parolis. Cion simplan, dirindan, unu jam rakontis al la alia kaj por esprimi tion, kio nun konsternis ilin, ili ja ne povis trovi vortojn.

Ili ankoraü neniam vidis sipon, nek havenon. Precipe por Ruki, kiu gis nun vivis en la paca silento de la herbejo kaj la kampongo, la malkvieto estis timegiga. Li nerve flankensaltis pro la viroj, kiuj kun caroj kaj sargoj kriante preterkuris lin. Ofte li saltis guste antaü iliajn piedojn kaj li ricevis baton aü interpusigis kun la elstarantaj sakoj. Tiam li alvokis Alah-n:

„Lah-illah-il-Allah!"

La krakado de la arganoj, la bruo de la sargoj falantaj en la holdojn, la kriado, la rapidado, la hurlado de la

Sluiten