Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ton. Kiom supera li sentis sin kontraü ci tiuj stultaj karaponganoj, kiuj lasis sin konduki al Sumatro kvazaü brutaron.

Momenton li ankoraü rigardis la virinon. Si kauris kaj muta rigardis antaüen. Siaj fikse rigardantaj okuloj larmis. Sensingulte kaj senbrue si ploris. En la sino la manoj interplektigis; larmoj gutis sur ilin. Tiel si sidis tri tagojn, gis Delio, sen movo, sen mango, sen trinko, sen dormo, ne forvisante la larmojn. Neniu plu atentis sin. Pluraj ja lasis infanon, aü edzinon, aü edzon; ne adiaüis la patron aü patrinon, lasis negardataj la hejmon kaj savahon, kaj ne sciis, kio okazos al cio ci, nek al kia sorto la sipo portas ilin.

La maristo penetre trairis la kontraktularon kaj haltis antaü Ruki kaj Karminah. Li rigardis al si. Si estis la nura juna kaj bela virino inter la novaj kulioj por Sumatro. Liaj okuloj arogante observis sian delikatan vizagon, la mallargajn migdalformajn okulojn kun la kvazaü pentritaj brovetoj super ili, la platan nazon, la malgrandan dikan buson, la svelon de siaj rondetaj mamoj, kies bela formo perfidigis sub la slendang, siajn koksojn, la tre delikatan talion kaj la piedetojn iom vidigantajn de sub la sarongo.

Li kaptis sin je la brako.

„Venu!".

Sed subite Ruki staris antaü li.

„Si estas mia kunulino, si restu ci tie".

La maristo malestime ekrigardis Ruki-n.

„Kion vi deziras, kontrakthundo! Ci tie vi ne povas ordoni. La virino iros kun mi".

„Sed si estas mia!" kriis Ruki kaj lia sango blindige alfluis al liaj tempioj.

Sluiten