Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tremis kiel senmateria guto ce la longaj okulharoj, tarnen restis retenata malantaü la delikataj konkaj palpebroj. Kaj sajnis, kvazaü pro cio ci glitis ombro sur la pasive pura kaj bona vizago, ombro, kiu sangigis en etan nerimarkeblan rideton ce la buso.

Rideto, kiu tie estis kaj tarnen ne estis ...

Sed...

Kio estas la kialo, ke tiu vizago tiom timige konformi|is al la cirkaüa mondo? Ke sub tiu nebulo el fiksa medito, en tiu Nenio el pasiveco subite montrigis neklara speguligo: la tuta intermikso de mortigo kaj rezisto? Ke tre diafane desegnigis en tiu delikata, sed senesprima masko la sufokata kaj la ekzistavida vivo? ... Ke en tiu nerimarkebla rideto estis la medita observado de la rabobirdo kaj la alta blueco de la kupola cielo? ... Ke de sub la palpebroj montrigis la animoj de la melankolie velkanta arbo kaj de la stelrampa kasmurda parazito .. ? Kiel eblas, ke la trajtoj enhavis kaj perfidis cion, ne mienante kaj stonigante en la nerealan rideton de netusebla kaj plenmistika felicego, kiu ekzistas nur en la Ne-esto?

Eble cio ci estis tia, car el la profundo de lia enigma animo suprenigis la silento, mistera kaj neviva kiel forte odoranta kaj venena sed pura marca floro, vualanta la misteron de lia animo per sia dolca blanka odorado ...

Tiam tre malvigle li levis la revantajn palpebrojn. Liaj grandaj malhelaj okuloj ree rigardis la cirkaüajon.

Oro! Virinoj! Aventuroj! Promesitaj de la fremdulo! Kie tio estas? Batado, devigo kaj soleco anstataüis tion. Li rememoris sian kampongon, Neneh-n, la padion maturigantan kaj rikoltotan. Li rememoris la riveron kaj la ves-

Sluiten