Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tiun momenton ordonus mortigi sin, li dirus „saja". Li havis nur unu timoplenan deziron: cesigi tiun torenton, eviti tiun brutan forton. Kuntiriginte, li staris, ne komprenante la tialon.

„Sercu la tjankol!".

„Saja, djuragan".

Rapide li klinis sin, hazarde trovis la tenilon, tiris gin el la akvo kaj hakis en la sucan gluigan koton. Deliaj haroj fluis la akvo kaj gutis en liajn okulojn kaj buson. Li glutis iom, nekuragante kraci antaü la Tuan la malpuran haladzan akvon, car kraci antaü iu estas treega ofendo; tion li certe sciis.

Momenton la asististo restis rigardanta.

„Se via tasko ne estos farita hodiaü tagmeze, mi batos vin kaduka, cu komprenite?"

„Saja, djuragan".

Ne levante la kapon, li laboradis plu. Lia dorso doloris, la muskoloj de liaj brakoj tremis pro laceco ... Hodiaü tagmeze farita ... Hodiaü tagmeze ... Kiam estos tiam? Cu kiam la suno mallevigos?... Cu pli frue? Li ne kuragis ripozi, ne kuragis maldiligentigi ec etan momenton. Cirkaü li estis la monotona plaüdado de la aliaj, progresantaj malrapide, sed daüre. La arbaro susuradis. Cikado kantis sian altan trancan kanton. La suno ade levigis, la varmo intensigis. Gi brulis sur la nudaj klinitaj dorsoj, unuigis kun la streca silento, tra kiu la tempo malrapide, per sajne senfinaj sekundoj pasadis.

Unu horon antaü tagmezo la sonorado de la tontong cesigis la penadon. Sonado ondanta super la kampo kaj efiigata de la arbaro levigis al la sennuba arda cielo kaj tie forsolvigis. Gi estis senkatenigo. Subite la silento kaj la

Sluiten