Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ekkaüris.

„Jen" ... ridetis Donk, ordinarante ... kaj preskaü tuj kviete superula pro sia pudoro, „vi do estas ci tie ... vi ekstaru".

„Saja, Tuan. Tabeh, Tuan".

Sia voco apenaü superis la silenton. Si levis sin kaj Êifis sian slendang kovrantan siajn malgrandajn mamojn. De sub sia sarongo videbligis siaj piedetoj kiel du timaj birdoj. Donk preskaü kompatis sin. Si vekis en li emon por gardi sin ... ankaü por gajni tiun infanan subtilan virinon. Li volis kvietigi la grandajn timajn malhelajn okulojn.

„Cu vi timas?"

Li staris tuj antaü §i.

„Tidah, Tuan".

Kiom difektebla si aspektis kompare kun lia forta germana robusteco. Li prenis la slendang de siaj sultroj. Si tremetis pro lia tuso. Lasante la manon sur sia brako, li mokridetis:

„Tarnen mi kredas, ke vi timas".

„ Tidah... Tuan... mi ne timas". Tre serioza estis sia voco. Li klinis sian vizagon al sia, iom tuêis la malvarmetan glatan haüton. Sed li tuj levis la kapon.

„Kokosoleo", li pensis, iom seniluziigita. Jam antaülonge li dekutimigis Luki-n de tio: smiri kokosoleon en la hararon.

Pro lia spiro, akra pro brandodoro, si instinkte retirigis. Si neniam flaris alkoholon. Kaj sekrete si okulis al lia blanka haüto kun la roseola ekzantemo. Si konis nur la malhelan haüton, malvarmetan, glatan, kia bananfolio.

Li unua sengenigis kaj montris al la banejo.

„Jen la banejo... cu vi vidas, Karminah?... Jen

Sluiten