Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

argentan pingion kun la plata ornamita kapo. Si prenis la pingion de inter la lipoj kaj pikis gin tra la harnodo.

„Kie estas la ora monero?"

Ruki seninteresige staris en la pordo.

„Kiun oran moneron?"

„Kiun vi donos al mi?"

„Cu mi donos? De kio doni? Ec ne unu cendon mi havas..."

Li mallonge ridis, turnante sian dorson al si.

Momenton Saima silentis. Sia cerbo devis ellabori tion. Ekkompreninte, ke Ruki trompis sin, si furie vekigis el la malfacila pensado. Kolere insultis sia voco, histerie kriante:

„Malpura kontrakthundo ... amaji, cu? ... Sed pagi... ? Insulti pri la cinoj, ciesulinido!... Simio! Porko! Bastardo!"

„Silentu!", diris Ruki.

„Silentu?! ... Kial mi silentu?!... Antaüe vi povis paroli bele, cu? ... Kiam vi deziris min!... Tiam vi ne insultis, aca krokodilo!... Diablen!... Jes, iru diablenü

Alte kriegis sia voco, vaste tumultante super la silento de la logejaro. El la najbara ejo venis virino, Virio, la kunulino de Sentono. Si haltis por stulte gapi. Pli da homoj kolektigis antaü la pordo, kie Saima insultis.

„Ajo ... foriru!" diris Ruki.

„Cu foriri? ... Nun mi foriru, cu? ... Antaüe mi devis resti, cu? Mensogulo!... Mensogegojn vi scias diri, ion alian vi ne scias!... Jes, amaji... amaji kaj mensogiü"

„Kial vi tiom krias?" minace demandis iu cefo.

„Kial? ... kriis Saima, montrante al Ruki, „car tiu

Sluiten