Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ne ofendu la sinjorojn!"

„Silenti?!... Mi ne silentos!... Mi ne silentigos pro viro, kaj certe ne pro virino!"

Laüte kriis sia voco. La cefino rigardis sin. Minaco rigide kreskis sur sia larga senstreca vizago, farante gin ranmiena pro la elstarantaj okuloj kaj la larga buso. Si kracis sputon de siriha salivo, kiu helrugigis siajn lipojn. Firme staris siaj largaj piedoj kun la disaj fingroj sur la sabla tero. La botojn §i portis nur dum la dejorado. Ci kuspis la manikon.

„Ajo ... Foriru al via kunulo!... Cu vi ne hontas skandali lin antaü ciuj aliaj viroj?!"

„Mi ne hontas pro io ajn!" kriis Saima: „Kiuj fordonis min al ia viro, ja ankaü ne hontis, cu? ... Kiel hundo mi estas donacita, Parman ne estas mia kunulo. Mi estas ce li nur pro devo. Nur, car mia nomo estas Orang-kon.traki Kaj nenio interesas min ... Li hontu!... Kaj mi estu ciesulino!... Se mi volas, mi iras al la kongsi... Kiel alie mi gajnos oron?!... Cu per la tjankolll"

„Nu, cesu! Silentuü TujU" La cefino staris antaü si, sed ree kriegis la voco de Saima.

„AeiU" Komandi vi povas dum la laboradol Nun ne estas dejoro!"

Kaptante kun pli da rapido ol oni povas supozi ce la malgracila virino, la cefino prenis la hararon de Saima. §i tiris kaj skuis la nodon tiel, ke la pinglo forflugis kaj la longaj nigraj haroj malligigis. Si bone povis teni ilin. §i trenis la kapon de Saima malsupren, pusis sin sur la teron kaj premis sian vizagon en la sablon. Komence Saima suferis tiun traktadon obstine silente, kio furiozigis la cefinon. Pli kaj pli forte si batis la kusantan virinon, eltiris siajn harojn, batis sian vizagon, ripetante pli

*

Sluiten