Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ruki ekrigardis la cielon. La grandaj blankaj nuboj intersovigis, ture stapligis, minace sternigante super la plata mondo. Grizegaj makuloj estigis en la nubaregoj, plumbogrizaj, preskaü nigraj: sovaga malbrila koloro kovranta per sia malheleco la teron. Cio farigis unutona, krepuskec ... La silento kaj la varmego intensigis mortece, terurece Malantaü tio brulis la suno kaj pikis per akraj radioj tra la nuboj al la varmega tero.

„Fulmotondros", diris Ruki mallaüte. Apud li laboris Kromoredjo.

Kromoredjo progresis malrapide. Cifono estis volvita dirkaü lia piedo. Li pusigis per gi kontraü nevideblan akran lignostumpon, tiel ke la piedo inter du fingroj profunde vundigis. Jam semajnon la vundo pusis kaj pli kaj pli grandigis, mordante la rugan infektitan karnon.

„Cu doloras al vi?"

,,J"es ...

„Kial vi ne petas kuracilon de la £efo?"

„Kiam la cefo vidos gin, li sciigos tion al la sinjoro kaj tiam mi devos iri al la hospitalo". .

„Mi timas la kuraciston", diris Ruki.

„Ankaü mi timas; tial mi ne parolas pri tio".

Momenton ili silentis. Fore iom tondris, tre fore, malantaü la arbaro: kvazaüa grumblo de granda besto. La silento kaj la varmego pliigis. Minace mallevigis la nuboj, ankoraü kreskadis: kvazaü postulante de si reciproke lokon en la tro malvasta kupolo.

„Kion oni faras al iu en la hospitalo?" demandis Ruki.

Kromoredjo rektigis kaj ekrigardis al la cielo.

„La sinjoro kuracisto estas tre ruza, li donas medikamenton, kiu mortigas. Li eltrancas el la korpo parton de la intesto kaj poste li revivigas gin".

Sluiten