Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Cevalo", diris Paidi. Sub la hartufo liaj nigraj okuloj hele brilis.

Sentono prenis la infanon kaj frotetis per sia nazo la vangon de Paidi; gesteto, montranta treegan amon. Tiel li restis staranta, sinapoge al la pordokadro, la infanon en la brakoj, kantetante la saman melodion. El la ludejo aüdigis gamelan-muziko. Mistere sopire kaj strikte ritme kantis la metalaj tamtamvocoj.

Sentono kaj Paidi rigardis la lunlumon fluantan de la kokosfolioj kaj aüskultis la minoran gutantan muzikon; ambaü serioza j, devotaj: Sentono kun nekomprenita sento de konsoligo pro la varma delikata infankorpo en siaj brakoj; Paidi, kun la cevalo pendanta en la manoj, kaj kontenta, ke la nuda ventro agrable varmigis ce la nuda brusto de la patro.

Ankaü Nur venis eksteren. Malgaja kaj silenta li fumis.

Sur la luma placo iris virinfiguro preter Ruki kaj Nur: Saima. Ce la ekstrema rando de la logejaro apud la cirkaüputa bambuhego io movigis.

Nur levis la kapon, fikse rigardis. Lia strecigo estis tia, kia de embuskanta pantero. Kiam Saima estis ce li, li tuj eksaltis. Si kriis pro ektimo, metante siajn manojn sur la bruston.

„Lah-illah-Allah!!"

„Kien vi iras?!" Minace tonis la voco de Nur. Rekta li levis sian kapon, ridante laüte kaj malestime.

„Mi iras al la kongsi!... Kion vi deziras de mi? Vi ja ne estas mia kunulo, cu?"

Kaj si plu iris. El la ombro de la bambuhego eligis alia ombro.

„Cino ..." flustris Ruki.

Kun klinita kapo Nur fikse aüskultis. Ankaü Sentono

Kulio

8

Sluiten