Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ili ne klare komprenis. Kelkaj sciis, ke gi rilatas iel al la morto, sed la morto ja ne estas timiga. Ili pli timis la Tuan besar, kaj la administrejon, el kiu iafoje estis jetata sur ilin tia frakasa fluo da nekomprenitaj sakrajoj.

„Nu, Saima...?"

§i kasrigardis al Amat. Liaj okuloj minace kaj devige fiksigis sur sin.

„Nur ...", si preskaü neaüdeble flustris.

„Kial vi diras tion nur nun? Al la polico vi deklaris, ke vi scias neniom?"

„Pro timo", si flustris.

„Kiun vi tima?", akre demandis la asististo. Si silentis, ne sciante respondon. Kiun si timas? Se si diros malgustan respondon, Mandur Amat certe bategos sin. Tion si ne forgesis.

„Kompreneble si timis Nur-on", diris Amat, „Nur jam batis sin iam".

„TidaU defendis sin Nur, „ne mi! Mandur Minah batis sin, car ...

,,Diam!" severe ordonis la asististo. „Vi ciam estas kverelema, ec nun. Vi akuzas ciun, ec la cefinon".

„Mi ne faris ..Malafable li grumblis tion.

„Diam! Poste, antaü la jugisto vi povos defendi vin".

La asististo ree turnis sin al Saima:

„Do vi timas Nur-on?"

„Saja, Tuan",

„Kial vi timas lin?"

„Car li iam batis min", si respondis obee.

„Kaj Mandur Minah?"

„Ankaü si iafoje batis min, sed si estas mia cefino. Sed Nur batis min ..." En sia voco estis pasia obstino tia, kia en tiu de Sentono. Si mensogis kaj prefere si mortos

Sluiten