Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kultis nur la melodieton kaj la regulan tiktakadon kaj li guis, strecante la risorton. Li plezure ludis per gi kiel infano per nova ludilo kaj li ne pripensis, ke pro gi li vendis sin korpe kaj anime. Ankaü liaj kamaradoj admiris la horlogon. Du monatojn gi tiktakis en la fraüla logejo; poste gi difektigis. Ruki iam lasis gin fali. La vitro rompigis. Tia gi pendis sur la polva muro, senvoca, senanima, silenta. Neniam plu li rigardis gin. Gia interno rustis pro la nokta malseko penetrinta tra la fendoj de la tabulaj vandoj. En iu tago Ruki gin vendis al cino por unu guldeno, kiun li perdis per monludo. Okazis tiun tagon hari besar.

Tiel pasis la vivo de Ruki. La tempo kreskis, la kaücukarboj kreskis. Ilia ombro jam kovris la sarkitan teron, sur kiu jam longe ne plu kreskis mimozo. Fabriko estis konstruita, en kiu la kaücuko farigis brunaj striegoj. Gi estigis du novajojn en la puraj kvietaj konstante samaj tagoj: la haladzon de la kaücuko kaj la bruadon de la masinoj. La regula frapa masinbruego farigis la korbato de la novkultura lando. Kiam gi cesis, la kulioj levis la kapojn kaj demandis:

„Kio okazis? La fabriko ne funkcias".

Da novaj kulioj venis nemulte, nur sufice por anstataüi foririntojn; la laboro ne plu grandigis. Gi estis ciam la sama, komencigis ce la fino, finigis ce la komenco. Ciun tagon la kulioj gin faris: elfluigi la kaücukon, sarki la teron, elfluigi, sarki.

Ili kutimigis al la devigo de la tontong. Ili pliagigis ce tio kaj farigis kvazaü dresitaj bestoj, ne plu povantaj vivi en libereco.

La nura sangigo estis la sinjoroj. Ili venis de aliaj kulturejoj kaj iris al aliaj. Kiam ilia ventro dikigis, ili

Sluiten