Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waardige bondgenoten een aandeel wensen te hebben in zo’n dictatuur en wie bovendien weten dat een dictatuur van welke massa dan ook, in de praktijk altijd neerkomt op een dictatuur, uitgeoefend door de leiders dier dictatuur, zullen zeker afwijzend staan t.o.v. het Leninisme. En zo lang die leiders in feite demagogen zijn, d.w.z. heden van een zeer grove en vulgaire structuur, wier succes bij de massa berust op alles wat ze aan slechte eigenschappen hebben, kan hun dictatuur slechts een andere vorm van minderwaardigheid tengevolge hebben, en niet het einde der minderwaardigheid.

Als dus de Leninist naar de vorming van een georganiseerde élite streeft, dan zal deze idee, om zo de eeuwige kringloop en de eeuwige sleurgang te doorbreken, door allen die van de afschuwelijkheid der bestaande toestanden overtuigd waren, aanvaard en toegejuicht worden. Maar de ideeën-inhoud van het Leninisme en de waarde van de Leninistische éüte, moesten hun twijfel wakker roepen en vroeger of later tot een afwijking leiden.

Zelfs al zag menin, dat de Leninistische opvattingen in de praktijk uitkepen op een toestand die grensde aan een dictatuur van intellectuelen (en arbeiders die zich tot intellectuelen ontwikkeld hadden) dan nog kon dit geen bevrediging geven, want de macht die men uitoefende moest worden aangewend ten behoeve van de vooroordelen van het proletariaat.

Vandaar, dat het Leninisme, in z’n oorspronkelijke en zuivere vorm, op een bijna algemeen verzet moest stuiten, ook bij degenen die, wat het grondgevoel — een wil tot macht ten behoeve van het socialisme — betreft, tot de gelijkgestemden behoorde. Gaat men de argumenten na waarmee Rosa Luxemburg, Trotski, Mehring, de toen nog revolutionnaire Plechanof en anderen het bestreden, dan ontdekt men dat ze voor een gedeelte bestaan uit een nog mystiekere proletariaats-verering dan men bij Lenin aantrof, en in dit opzicht steekt het Leninisme, als een stuk koele en nuchtere zakelijkheid, boven hun geëxalteerd geloof in de zelfontwikkeling der maatschappij en de deugden der arbeiders uit. Maar de argumenten van dit type beslaan slechts de helft van hun anti-Leninisme, een helft die noodzakelijk was omdat ze hun tegenstander op het, door hemzelf uitgekozen, terrein van het Marxisme wilden ontmoeten, en bewijzen dat ze veel betere marxisten waren dan Lenin. Maar daarnaast stonden argumenten van een ander type,

Sluiten