Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te ondernemen en alle blunders te begaan, zonder dat dit tot een catastrophe voerde, waarbij de bolsjewiki de macht verloren. Weldra interesseerden de Leninisten zich nog slechts voor één kwestie: hoe behouden wij de macht, hoe versterken wij onze machtsposities. Dit werd dan gelijk gesteld met behoud en versterking van het socialisme, maar voorzover men nog bleef streven naar de vorming van een nieuw mensenslag, was het de economischtechnisch efficiënte mens, wiens vorming, echter belet werd door de andere eis, die men aan dien mens stelde, nl. dat hij vóór alles een gehoorzaam, de leiding erend en vrezend partijgenoot zou zijn.

Wat Rusland dus opleverde, dat was de, door een soort productiefanatisme bezielde partij-soldaat, die in z’n verdere, culturele, leven het grofste en domste massadier was, dat men zich kon indenken: een Amerikanisme, minus de remmende en beschavende invloeden van het Europese individualisme. Een Amerikanisme, aanvankelijk ook zonder de verderfelijke en desorganiserende invloeden van de jacht naar het geld — op den duur zou, onder het Stalin-regime die jacht naar het geld, de „ongelijkheid”, z’n intrede doen — een meer ascetisch Amerikanisme, maar nog cultuurlozer dan Amerika. Wat kon het zo gegroeide Leninisme, voor Europa vooral, betekenen?

Toen het Leninisme, na de Russische October-revolutie in Europa bekend werd, presenteerde het zich, overeenkomstig z’n marxistische afstamming en in overeenstemming met de illusies van z’n leider, als het zuivere arbeiders-socialisme. Zo stootte het al direct alles wat niet arbeideristisch voelde, van zich af. Het proclameerde niet slechts de groot-kapitalistische bourgeoisie, maar óók en met nadruk, het klein-burgerdom als z’n grootste vijand ofschoon het in Rusland slechts had kunnen zegevieren met behulp van het klein-burgerdom: de boeren. Ook in Europa wilde het wel de steun der kleine boeren en zelfs der klein-burgerlijke middenstanders hebben, maar het wilde deze groepen slechts als weerloze hulptroep der arbeiders gebruiken.

Zodra het klein-burgerdom echter een eigen wil toonde, beschouwde het Bolsjewisme deze groep als z’n ergste vijand. En dus moest het de overgrote meerderheid der Europese bevolking als vijand beschouwen, want in Europa waren niet alleen boeren en middenstanders en intellectuelen „klein-burgerlijk”, ook het grootste

Sluiten