Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gingen der Jonkers en hun aanhang van officieren, ambtenaren en industriëlen om de macht te heroveren mislukten. Maar het verlangen naar de kazemestaat, de kazemegemeenschap en het kazeme-geloof blijft bestaan. Als de officieren niet bij machte blijken om een eind te maken aan de republiek van Weimar, (die door Spengler terecht gezien is als een poging om Angelsaksische ideeën in Duitsland te doen postvatten, d.w.z. om de kazemestaat tot een vredesstaat te maken), als ondanks de toenemende macht van de Rijksweer en van goed-Duitse figuren als Stresemann eerst, Brüning later, het gevaar blijft bestaan dat Duitsland nooit meer een dóór en dóór militaire staat zal worden, verenigen zich de hartstochtelijkste aanhangers van het kazemisme in de snel groeiende Hitler-partij. Het Duitse nationaal-socialisme is een soldaten-opstand, die aan de ene kant gericht is tegen het nietmilitaire volksdeel, aan de andere kant tegen de oude militaire leiders, tegen de officiersstand.

Het niet-militair gezinde volksdeel haat men, omdat het óf de onheroïsche idealen, de tamme welstandsbegeerten van het arbeiderssocialisme nastreeft, óf, voor een zeer klein gedeelte, de cosmopolitische cultuur-idealen ener zwakke intellectuele voorhoede.

Wat de nazi’s het ergst vinden is niet dat er tijdens de republiek van Weimar werkloosheid en ellende heersen, al maken zij van die noodtoestanden een handig demagogisch gebruik om de wanhopigen achter het hakenkruisvaandel te verenigen — die wanhopigen zijn niet de „echte nazi’s”, doch slechts de meelopers, die de beweging aan haar milhoenen stemmen zullen helpen. De echte nazi’s echter hebben ook in de tijden van betrekkelijke welvaart hun aanvallen op de republiek niet gestaakt, want zij zouden niets verschrikkelijker gevonden hebben, dan dat die republiek erin geslaagd was, de milhoenen werk en welvaart te geven en van Duitsland een staat der zatte tevredenheid, een staat zonder „soldatendeugden” te maken. Een Duitsland dat zich weer een plaats in de wereld veroverd zou hebben, maar dat de wereld geen vrees meer zou inboezemen, dat niet tot de tanden gewapend zou zijn, dat een „welvaartsstaat”, zoals zij het honend noemden, zou zijn inplaats van een legerkamp, dat vonden de nazi’s een verschrikkelijker toekomstbeeld, dan een soldatenstaat, waarin misschien aan alles gebrek zou zijn, doch waar het hele leven in dienst van het soldatisme zou staan. Vandaar dat de

10

Sluiten