Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

triviale, romantiekerige, helden-zangen gegalmd werden, terwijl op de achtergrond gegraaid, bedrogen en de beurs gespekt werd. En men begon zelfs te bemerken dat een groot gedeelte der heersende groepen niet voor het volk, maar ten koste van het volk, geleefd had.

Natuurlijk kon men niet erkennen dat de nederlaag van het Duitse volk dus dubbel en dwars verdiend was, want de gedachte, het uitverkoren volk te zijn, is — we zullen er nog op terugkomen — juist de grondgedachte van de nazi's en van hun voorlopers, zoals het de kern van alle Duitse ziekteverschijnselen is. Maar wel verminderde de eerbied voor de vroegere heersers. En die eerbied verdween bijna geheel, toen men merkte dat een groot gedeelte dier heersers, na de nederlaag alleen maar zorg voor eigen lijfsbehoud kende, en vooral, weigerde de leiding van de revanchebeweging te nemen.

Ernst von Salomon vertelt hoe hij en zijn vrienden bijna altijd weer op weigering, op angst, op gebrek aan idealisme en energie stoten, als zij proberen de vroegere leiders, officieren, ambtenaren bijeen te brengen tot een actie tegen Weimar en Versailles, tegen wat zij als vernedering, slavernij, ontering voelen. Slechts de jongere generatie is tot daden en offers bereid. ,,Nun fühlten wir uns als die letzten Deutsche überhaupt”. Zeker, er zijn nog enkele officieren van het ancien régime, die aan de avonturen in de Oostzee-gebieden, in Opper-Silezië, in het Rijn- en Roergebied, aan de „Putschen” en relletjes en terreurdaden in Duitsland zélf, meedoen, maar als het er op aankomt, blijkt dat die officieren toch eigenlijk iets anders willen dan de soldaten, dan de jongeren. „Wir müssen die Revolution rückgangig machen” zegt luitenant Wuth. „Wir müssen die Revolution weiterführen” zegt Ernst von Salomon.

Wie het zo voelen, bezien het oude patriottengedoe met critische blik ... „ein wunderlich Gemisch aus Bierdunst, Sonnenmythos, Müitarmusik erschlug die blasse Lebensangst. Der Grundakkord sehr lauten Mannestumes ward in Weihe übertönt von Schillerzitaten und Deutschlandlied; dazwischen grollte Runengeraune und Rassegerassel”.

„Maar dat is een nazi-vergadering,” zal men misschien zeggen. Inderdaad, heel veel van het decor, dat een edel-fascist als von Salomon zo belachelijk en afschuwelijk vindt, hebben de Hitlerianen, die van grover allooi waren, en die bovendien de massa

Sluiten