Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze reeds wist dat sociaal-democraten noch centrumslieden van plan waren tegen Hitler te vechten.

Men zegt nu wel, dat de sociaal-democraten niets konden doen, omdat de communisten weigerden tot samenwerking te komen, maar hoe wonderlijk — om het woord „misdadig nu maar niet te gebruiken — de politiek der communistische partij ook was, haar volgelingen zouden in overgrote meerderheid een verzet van S.P.D. en Centrum gesteund hebben. Alleen die communisten, die eigenlijk fascisten van andere afkomst (geen middenstandsfascisten doch lompenproletarische) waren, zouden terzijde zijn gaan staan of zich zelfs bij Hitler aangesloten hebben.

De betekenis van het communisme in de republiek van Weimar is bijna steeds schromelijk overdreven, hetzij door de Hitlerianen, die zich als redders van een door het bolsjewisme bedreigde beschaving moesten voordoen en voor wie het communistisch verzet zó onontbeerlijk was, dat ze het moesten „uitvinden , toen het, in de beslissende periode uitbleef (de Rijksdagbrand!), hetzij door allerlei heden van „links”, die een ongezonde voorkeur voor ieder radicalisme en extremisme vertonen (die overschatting van het Duitse communisme vindt men vooral bij Engelse en Amerikaanse journalisten; type Günther, Mowrer, Thomson, Knickerbocker, Laski, Brailsford.)

Het Duitse communisme, was — zeker na 1923 nooit meer iets anders dan een rumoerige verkiezingspartij zonder enige maatschappelijke macht. Het beste bewijs hiervoor is wel, dat de communisten herhaaldelijk tot „algemene werkstaking” opriepen, doch niet in staat waren in één industrie-gebied, ja zelfs maar in één groot-bedrijf, de arbeiders tot „daden te bewegen. x) De K.P.D. was de partij der machteloze werkloze arbeiders. Maar juist de werkloosheid, zo wordt ter verontschuldiging van S.P.D.-Centrum aangevoerd, belette iedere actie. Dat is natuurlijk onjuist; want ook in tijden van werkloosheid is er een maatschappelijk-noodzakelijke productie, en het stilleggen daarvan is even effectief als het stilleggen van de grotere, maar voor een gedeelte zeer wel misbare, productie in tijden van hoogconjunctuur. Doch de werklozen zouden dan de plaatsen van de stakers ingenomen hebben, werpt men tegen. Alsof dat maar zo gemakkelijk

i) De enige uitzondering is de Berlijnse verkeersstaking, die doorgedreven werd door communisten en nazi’s samen en waarbij de leiding weldra in handen der nazi’s lag. Een bevestiging van de regel!

Sluiten