Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze zakenlieden waren de „helden” van Amerika geweest, het voorbeeld voor allen, de toonaangevende persoonlijkheden, die hun stempel op de politiek en de „cultuur” drukten. Eerst toen het prestige van deze vertegenwoordigers der Manchester-opvattingen een flinke knak gekregen had, kon Amerika rijp worden voor grotere dingen dan de winst-anarchie, kon het zijn interne aangelegenheden pogen te organiseren, zijn economie op planmatige wijze gaan bekijken, en niet meer de winst, maar de mens tot het middelpunt van het maatschappelijk leven maken. Deze wending van anarchie naar organisatie — waarbij organisatie niet de vernietiging van het individualisme beoogt, doch integendeel de versterking ervan door het scheppen van gunstige condities — maakt dat de U.S.A. ook inzicht gaan krijgen in de betekenis van organisatie der wereld-economie en der wereld-politiek. Precies zoals de Amerikaan in zijn eigen land van het oude ongeorganiseerde individualisme tot het nieuwe georganiseerde individualisme is gekomen, zo wil hij in de wereld tot een nieuwe georganiseerde toestand van vrede en welvaart komen, en zo stelt hij het parool aan de orde: democratische organisatie van de wereld. Hij stelt het bewust tegenover het streven der dictatoren: fascistische organisatie van de wereld. Hij doet het zelfbewust en zeker van zijn enorme krachten, niet bereid zich te onderwerpen aan de dictatoren, niet bereid met die dictatoren tot een overeenstemming te komen, ze enige concessie te doen. Niet bereid enige concessie te doen aan een stelsel, dat hij terecht ziet als de doodsvijand van dat individualisme, dat de schoonste vrucht is van de Westerse beschaving, het individualisme, dat in de loop der tijden zijn systemen en organisatie-vormen zal hebben te wijzigen, maar dat die wijzigingen slechts aanbrengt om een steeds intensere cultus van het individu mogelijk te maken.

Terwijl men in Frankrijk en Engeland angstig en laf zoekt naar mogelijkheden om met de dictators in vrede te kunnen leven, bereid is tot alle concessies, tot iedere knieval en eerloosheid terwille van de vrede, zegt Amerika, dat alleen de vernietiging van alle dictatoren, de Duitse en Italiaanse, de Russische en de Japanse, kan leiden tot de enige organisatie van de wereld, die democratisch is, d.w.z. die de belangen van individuen, groepen en staten in een, steeds voor verandering vatbaar, evenwicht met elkaar weet te brengen.

Men vindt die Amerikaanse opvattingen het best samengevat in

Sluiten