Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen; ik bedoel: een verbetering in de moreele waardeering van het bezit.

Winst om de winst, zucht tot hebben om te hebben, de terroriseerende ondeugd van deze maatschappij hoeveel katholieken ook beschouwen dit als een prijzenswaardig en behoorlijk verlangen? Al heeft een mensch reeds meer dan voldoende om alle mogelijke behoeften van zichzelf en van zijn gezin meer dan overvloedig te bevredigen, dan nog vindt men het in hem te prijzen, als hij probeert er nog meer bij te krijgen. Men is vergeten wat hebzucht is, men denkt dat het zoo iets is als gierigheid.

Een mensch behoort te streven naar het bezit van aardsche goederen, om daarmee in zijn behoeften te voorzien. Streven naar wat daarboven uitgaat, is ongeregelde begeerigheid, is zucht tot hebben om te hebben, is hebzucht, één der zeven hoofdzonden — en tevens de groote karakteristieke trek van onze maatschappij.

Om het bovenstaande te ontgaan, argumenteert men wel eens als volgt. Wanneer iemand reeds schatrijk is, dan doet hij toch goed, door te trachten er nog meer bij te krijgen, want dan kan hij daardoor aan veel andere menschen werk en levensonderhoud verschaffen. En is dat niet prachtig? Neen! dat is niet prachtig. Want eerstens is hij niet door God aangesteld om voor anderen te zorgen, maar ieder moet zorgen voor zichzelf en zijn gezin; dat is de heele rechtvaardiging van het eigendomsrecht. En tweedens: hij kan aan die anderen dat werk en dat levensonderhoud dan pas verschaffen, doordat hij aan die anderen eerst de mogelijkheid om voor zich zelf te zorgen heeft ontnomen.

Tenslotte: veronderstelt men nu werkelijk zulke schijnbaar philantropische bedoelingen bij deze ondernemers?

Als er ooit een gezonde standenmaatschappij zal komen, dan moet de hebzucht weer als ondeugd worden gezien, het winstkapitaal aan banden worden gelegd, en evenzeer

Sluiten