Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaapten van verveling. De minuten waren een trage regen. De seconden knarsten, als droog zand. Modeste schreef zijn eerste liefdesbrieven.

Hij schreef ze in het Fransch, want hij was nog jong en meende, dat de vreemde taal mooier was en liefelijker klonk dan het zuiver zingende Russisch.

En zij antwoordde in het Fransch, omdat zij een meisje was en in kuischen schroom haar teerste gevoelens in vreemde klanken te verhullen zocht. Hij schreef gedichten, welke zij las en met blauwe en rose lintjes saambond om ze te bewaren onder haar hoofdkussen.

Langzaam liepen de klokken op de jonkersschool. Hoe langdurig waren de vertoogen der leeraars, waarmee ze de slappe uren volstouwden, en zoo zwellen deden tot wanstaltige monsters van leêge verveling!

Maar des avonds wachtte de piano, waarop hij de ruischende, suizelende natuur herschiep en al hun uren van geluk.

Nog twee keer werd het zomer. Nog twee eeuwigheden van geluk, van zingend geluk. En toen werd alles zwart en stil.

Nooit nog was een herfst zoo somber, zoo dof en zonder stem.

Maria stierf en werd begraven. Onder haar hoofd legde men de met kleurige linten bijeen gebonden verzen van Modeste Moussorgsky....

Een moeder moest haar zoon troosten, als in de dagen, dat hij nog een hulpeloos kind was.

Sluiten