Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou, wat haar het liefst was, Italiaansche opera-muziek en luchtige walsen.

Moussorgsky speelde en meende te vergeten, het schreien te vergeten van zijn onthutste ziel, het gejaagde kloppen van zijn door leed opgehitst hart. „Caro mio ben . . ,,Plaisir d'amour ". „Die Modeste is een goeie jongen", zeiden de meisjes onder elkaar. En er waren er, die hem een héél goeien jongen vonden.

Maar Moussorgsky zag onder alle lieve oogen slechts die, welke voor altijd zich sloten.

En hij speelde....

Het woord „talent" werd gefluisterd. ,,En wat zingt hij mooi!" „Een fameuze bariton; zoo'n gevoelige voordracht!" „Goede familie". „Héél goede familie!" „Mijn dochter zingt óók goed". „Het zou een aardig duo zijn". „Een aardig paar". „Huwelijken worden in den Hemel gesloten". „De Czaar ziet iets in hem". En Modeste Moussorgsky speelde en hoorde niets; hoorde nog niet eens, wat hij speelde. En dat was goed. Dan hoefde hij er later ook geen wroeging over te gevoelen.

„Lanner", lispelde een blonde schoonheid, die volmaakt Duitsch sprak en wel wenschte, dat men haar voor een Wienerin hield.

„Chopin", beweerde een kenner, die een vervaarlijk glanzende monocle krampachtig in een ooghoek vast-

Sluiten