Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van dien heelen mensch heb ik een heel klein stukje kunnen redden in de muziek, al is dat dan ook de muziek van een dokter."

In het jonge, knappe, gladgeschoren gezicht van Moussorgsky staan twee droeve oogen. Slank rekt zijn schaduw zich langs den gewitten wand.

Vluchten in de muziek . . . . ! Is dat niet zijn roeping? Gaat hij niet bijna aan zichzelf verloren, omdat hij de stemmen, de honderden, de duizenden, de millioenen stemmen, waarmee zijn dierbaar Rusland zingt, vergat voor den hoogen lach en het zachte fluisteren van een meisje?

Staande tegenover zijn schaduw, de slanke schaduw van een dandy, begrijpt hij, wat het zeggen wil, gek van verdriet te zijn.

Een grooter gek, dan hij thans is, kan hij toch moei' lijk worden!

En dienzelfden avond, als genoodigde van Popow, den chef-arts van het hospitaal, is hij nog éénmaal zoo gek, als hij den laatsten tijd steeds geweest is. Maar nu is hij het bewust en .... voor de laatste maal.

Sluiten