Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XIII

M oussorgsky nadert Moskou.

Een stralende zon maakt een stralende zon van lederen koepel.

Een juichend blauwe hemel maakt een juichend blauwen hemel van Modestes ziel.

Hij voelt zich van zichzelf bevrijd. Zijn loopen wordt dansen. Zijn denken wordt zingen. Zijn ziel wordt muziek.

Hij nadert Moskou, het hart van zijn land, de stad, waar de eeuwen leven; waar iedere steen een echo is uit vervlogen jaren; waar woedend oproer en jubelende geestdrift muren omver wierpen en poorten bouwden.

Hij nadert Moskou en ziet torens en koepels en de grillige kartel-lijn van dak aan dak.

Hij wandelt een droom binnen, die bij iederen stap waar wordt. Maar het Kreml is een waarheid, geweldiger dan iedere droom. Duizend droomen werden waar. Duizend jaren werden steen.

Op het Roode Plein staat, klein en nietig, de jongeman uit Petersburg, die geen officier meer is, maar ook geen Manfred.

Sluiten