Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat meer eerbied voor de Wolga hebben en haar water niet laten stinken naar jouw rottigheid."

Omdat de waard juist weer de glazen vullen komt, wordt Filaret alleen maar heel rood. Zijn oogen schuiven langs zijn glimmenden neus naar voren. Hij drinkt het pas gevulde glas in één teug weêr leeg en fluistert met sissende woede:

„Wat rottig is? Dat avontuur van jou met die dames, toen ze den eersten keer dat spektakelstuk van Puschkin, waar jij wat muziek bij gemaakt had, opvoerden in het Maria-theater. Die dames dachten, dat de ,,Boris Godounow" van jou was, — ze hadden alleen maar dat zotte geschrijf van Stassow gelezen en wisten niet, dat jij je er ertoe bepaald had de verzen te verknoeien en op dissonanten te zetten. — En ze hadden bij de weduwe van een bas een tweedehandsch krans gekocht. Het ding kostte in alle geval nog een roebel." — Filaret sprak nu hardop, want hij had nog niet gemerkt, dat de waard doof was. — ,,En ze wilden je dien krans aanbieden, voordat het beetje publiek uit de zaal voorgoed was verdwenen. En jij vlucht!

Modeste Petrowitsch Moussorgsky, de nazaat van Rjurik, den volksczaar, en van Michael Iwanowitsch, den boogschutter, vlucht voor drie dames met een ouden lauwerkrans. En ze zaten je na, als was je zoo knap, als je leelijk bent. De droge laurierbladeren rit-

Sluiten