Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is vreesdijk, de naaste familie van jezelf te zijn.

Het is beslist gênant een verloopen neef in je familie

te hebben, maar het is ontzettend, zélf die neef te wezen."

Alle vroolijkheid was uit Moussorgsky's stem verdwenen.

„Je verloste Rusland uit zijn stomheid, uit zijn doffe zwijgen. Luisteren zal het eerst later leeren. Wij hebben den tijd, Modinka. Als we dood zijn, hebben we eerst recht den tijd. Je hebt gesproken, niet tot onze vrienden, de tijdgenooten, die domkoppen. Maar hun kleinkinderen zullen boete doen voor de zonden hunner voorvaderen en tot hen zal je spreken, een vreeselijke taal, een taal vol verwijten. En ze zullen begrijpen, welk een moed je bezat, dingen te zeggen, die, slechts voor de toekomst bestemd, door de doove ooren van onze thans levende medemenschen, als muzikale godslasteringen worden verstaan.

Het is je lot, Modeste, een profeet te zijn en profeten steenigt men, doch als ze goed dood zijn, eert men hun nagedachtenis en hun woorden beginnen te zingen, luid en nadrukkelijk, om nooit meer te zwijgen." „Dichter, met m'n piano, behoor je tot de trouwste van mijn vrienden. En vrienden zijn kostbaar. Laten we een sigaar rooken, licht maken en spreken over Chowanschtschi en de ketters, over Golizyn en de Perzische slavinnen en hopen wij op de twintigste eeuw."

Sluiten